نرماندی به قلم مهتاب جهان فر
پارت نود و چهارم :
اولین تشعشعات آفتاب که از پنجره داخل شد، بی‌قراری آن‌ها هم اوج گرفت. تمام شب مصطفی از اتاق خارج نشده و فقط گه‌گاه صدای زمزمه‌های دردمند و هق‌هق خفه‌ش به گوششان رسیده بود. حالا که خورشید طلوع کرده بود و به لحظه‌ی وداع با مهری نزدیک‌تر شده بودند، دل‌آشوبه رهایشان نمی‌کرد. بهار معده درد داشت و تهوع عذابش می‌داد. بهزاد مثل مرغ پر کنده دور خودش می‌چرخید و نقطه به نقطه‌ی خانه را با قدم
لطفا صبر کنید...
ماهرخ
0ای وای لعنت به سروش