افلاس به قلم زهرا خزائی
پارت چهل و چهارم :
برامم زره ای اهمیت نداشت،کلا خانوادگی برن به درک آَشغالای عوضی...
سرم رو روی متکا گزاشتم و برای لحظه ای چشمام به خواب رفت،در عالم خواب و بیداری بودم،که احساس کردم،تلفنم زنگ میخوره
چشمام تار میدید و نمیخواستم نور صفحه ی لعنتیش،به صورتم بخوره،دستمو کشیدم و با زدن دکمه ی کنارش،صداش خفه شد...
بازهم چشمام رو بستم،اما انگار واقعا گوشیم زنگ میخورد..
ناچار به بلند شدن بودم،م
لطفا صبر کنید...
