خنا به قلم حنانه بامیری
پارت بیست و یک :
***
از دور که رسیدم، صدای گنگ و شلوغی خانه هنوز از پس مه نازک صبحگاهی رودبار شنیده می‌شد. دل شب باران خورده بود؛ اما خورشید هنوز نتوانسته بود خاک سنگین و تر اطراف را جان بدهد. آن خانه در قلب دهکده مثل همیشه از دور می‌درخشید؛ سقفش دو شیب تند آبی داشت، انگار کوه را روی شانه‌هایش به دوش می‌کشید.
نزدیک‌تر که شدم، بافت ساختمان مثل روز روشن‌تر شد. دروازه بلند و سیاهش که دو نگهبان پیری
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۴۹۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
محیا
0قراره ورنا رو به زور شوهر بدن؟ فکر کنم خودش از یکی دیگه خوشش میاد