خنا به قلم حنانه بامیری
پارت بیست و دوم :
پای ایوان هنوز بوی شراب می‌داد؛ بوی نفس مردی که هر روز خدا را یک جام سنگین‌تر می‌نوشید. سالارخان آخرین جرعه را سر کشید؛ ته‌ماندۀ جام را توی حوض ایوان تکاند؛ سرش را به تکیه‌گاه ستون آجری کوبید و خنده‌ای کهنه مثل چرخ زنگ‌زدۀ آسیا بادی ویران از حلقومش درآمد:
- ماشینو آتیش کن پسر که باید بری رشت دنبال ورنا.
دستم میان بند شال پشمی گره خورد؛ سوز نمناک عقبۀ دیوار می‌لرزاندم. کمی مکث
لطفا صبر کنید...
اکرم بانو
0این پارت حس کردم کوهیار سختی کشیده که اینطوری شده،شاید اونجوری که فکرکردم نیست،اما عشق دخترممکنه عوضش کنه