از عمق شب به قلم فاطمه اصغری

پارت دوم :

نیم ساعت دیگر به جاده رسید. هوا کاملا روشن شده بود. حدس می‌زد نزدیک هفت باشد. چخه چخه‌ای رو به چاچا کرد تا مسیر را برگردد. سگ دمی تکان داد و چند قدم از او فاصله گرفت. اما دوباره رو به او برگشت و منتظر ماند. انگار هنوز احساس مسئولیت می‌کرد و منتظر بود او را با خود به خانه برگرداند.
نگاه مرددی به جاده انداخت. تا فخرآباد فاصله‎‌ی زیادی نداشت. با خودش فکر کرد می‌شود به خانه‌ی آتامعلی برود. دایی‌اش آدم مهربانی بود اما... سرش را تکان ریزی داد. نباید او را به دردسر می‌انداخت. با همان پاهای لرزان جاده را با احتیاط رد شد و در سمت دیگرش ایستاد. چاچا می‌خواست دنبالش بیاید اما سرش داد زد تا همان جا بماند. دستش را برای نیسان آبی رنگی که روی برف‌ها با احتیاط می‌راند بلند کرد. پیرمرد پشت فرمان ماشین را به حاشیه‌ی جاده کشاند و نگاهی به او انداخت که تمام صورتش پشت یک شال ضخیم پنهان بود. از چشم‌هایش معلوم بود سن و سالی ندارد. اما بچه و کت ارتشی با سن و سالش جور نبود. پیرمرد که شیشه را کمی پایین داد، قدمی جلو رفت. صدایش از شدت سرما گرفته بود.
- عمی اردبیله گئدیسن؟* (عمو میری اردبیل؟)
پیرمرد سری به تایید تکان داد . به سمت راست خم شد تا در را برایش باز کند.
- هه بالا. مین گینن. (آره دخترم. سوار شو)
یک آن لرزی از تنش گذشت. دستانش را مشت کرد تا مغلوب وسوسه‌ی صندلی جلو و گرمای درون ماشین نشود.
- ساغول. دالا مینئرم. (ممنون. همین پشت سوار میشم.)
به سمت پشت ماشین حرکت کرد. صدای بلند پیرمرد را شنید که می‌گفت آن پشت بچه از سرما یخ می‌زند. عطا را بیشتر به آغوشش فشرد و به سختی سوار شد. پشت به کابین جلو نشست تا لااقل کمرش از باد سرد در امان بماند. پتو را بیشتر دور سر خودش و عطا پیچید. فقط آنقدری جا مانده بود که هوای ریزی رد و بدل شود. زیر پتو شالش را کمی کنار زد و صورت عطا را به صورت خودش چسباند. تا به اردبیل برسند فرصت داشت با خیال راحت چشم‌هایش را بندد و خستگی در کند.
پیرمرد دلش سوخته بود. او را تا نزدیکی جمعه مسجد رساند؛ تنها آدرسی که به یاد داشت. نام کوچه و شماره‌ی پلاک را نمی‌دانست. یک بار دو سال پیش آمده بود و چیزهایی در ذهنش مانده بود. از ماشین پیاده شد. اینجا ارتفاع برف کمتر بود. بیشترش آب شده بود و مثل رودهای کوچک روی زمین به راه افتاده بود. به سمت کوچه‎‌های پشتی به راه افتاد. جلوی در دو لنگه‎ی آبی رنگی ایستاد. کمی این پا و آن پا کرد. هنوز پر از تردید بود، اما تا اینجای راه را آمده بود. نمی‌شد به عقب برگردد. جای دیگری هم نداشت؛ حتی چاره‌ی دیگری. بعد از چند دقیقه انگشت یخ زده‌اش را روی زنگ سفید رنگ گذاشت و فشار داد. صدای زنگ بلبلی سکوت خانه و حیاط را شکست و به گوش خودش هم رسید. چند ثانیه‌ی بعد زنی از داخل خانه پرسید کیست. کم مانده بود از شدت خستگی و سرما از حال برود. دستش را به در تکیه داد تا با این سرگیجه زمین نخورد. صدایش را بالا برد و جواب داد:
- صدیقه باجی منم. افروز.