قفس چکاوک به قلم زهرا خزائی
پارت صد و چهل و یک :
شمم به برگه‌ی شناسنامه بود.
نام مادر چکاوک.
نام پدر هامون.
دستم را روی اسمش کشیدم.
ارباب زاده ی یک رگه.
درست مثل پرهام!
_چکاوک؟!
افسون ناباور پرسیده بود، امروز برای چندمین بار میدید که گریه میکنم.
_داری با گریه به بچه شیر میدی؟!
اشک هایم را پاک کردم ولی دوباره جوشید. شام غریبان دلم بود.
دلم در جوانی مرده بود.
در نوزده سالگی از بین رفته بود و متلا
لطفا صبر کنید...
قفس چکاوک
1خدا لعنتت کنه ارباب که جزب بدبختی،زجر، درد،گریه،غم و... هیچی برای چکاوک نداشتی و به هیچ دردی نخوردی حالا هم داری با غصه سردی و دوریت چکاوک رو زجر میدی تو خوب بلدی چجوری غرور یه زنو لگد مال کنی و بد ترین و بی رحم ترین شخصیت کل رمان تویی و چاوش همون بهتر که رفتین و دیگه برنگشتین چکی هنوز خیلی خیلی جون