پارت صد و سی و دوم :

هرلحظه که از ارباب میگفتم، چین بیشتری روی ابروهای حاج بابا میفتاد.
انگار بعد مدت‌ها به این حرف زدن و به این گریه‌ی از ته دل نیاز داشتم.
گونه‌هایم خیس بود.
میسوخت!
انگار خراش بزرگی روی صورتم افتاده بود و با نمک پاش رویش نمک میپاشیدن!
_من نمیخوام برگردم حاج بابا!
کسی منو اونجا نمیخواد، الان فقط به فکر آبروشه!
حتی نمیدونه من کجام!
با هر کلمه‌اش میسوختم.

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۵۰۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • دنیا

    2

    اینقدر دیر به دیر پارت میزارید یادم رفته بود پرهام کیه...

    ۱ سال پیش
  • عادله

    0

    پرهام و خانم دکی😍.خیلی خوبه

    ۱ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️