نرماندی به قلم مهتاب جهان فر
پارت هشتاد و هفتم :
فصل بیست
با دستی که هنوز از ضعف بدنی، لرز نامحسوسی داشت، کرم پودر را به صورتش مالید و از جلوی آینه کنار رفت. حوصله‌ی آرایش کردن نداشت. دلش می‌خواست خودش را زیر لحاف سرخ روی تخت پنهان کند و تا ابد از جایش تکان نخورد اما نمی‌شد.
با یادآوری مادرش، قطره اشکی از چشمش چکید و ردش خط باریکی روی صورتش نشاند. بغضش را قورت داد و رد اشکش را با کرم پودر پوشاند. آن شب بعد از تمام بحث‌ها، بال
لطفا صبر کنید...
