نرماندی به قلم مهتاب جهان فر
پارت هشتاد :
سهیل که انگار تازه توانسته بود شنیده‌هایش را حلاجی کند و به نتیجه‌ی درستی از حرف‌های آن‌ها برسد، زانوهایش لرزید و همان‌جا روی زمین نشست. باورش نمی‌شد زنی که تمام این سال‌ها مادر خود می‌دانست مادرش نبوده. تازه دلیل تمام تفاوت‌هایی که از بچه‌گی میان او سروش بود را می-فهمید.
اردشیر از جا بلند شد، نگاهی با تأسف به سهیل انداخت که کنار دیوار با بهت نشسته بود. برای لحظه‌ای چهره گلرخ
لطفا صبر کنید...
