تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت هشتاد و هفتم :
به سمتم چرخید و به صورتم خیره شد. شک داشتم به این راحتی کوتاه بیاید و اجازه دهد کمی نفس بکشیم؛ ولی من دیگر اصلا دلم نمیخواست به بحث قبل ادامه دهیم و امیدوار بودم او نیز همین کار را کند.
بی حوصله سر تکان داد و با لبخندی تصنعی و زورکی گفت:
- باشه، از خودم میگم. بنده کمند هستم، ادبیات میخونم، ترم چهار، توی افتضاحترین دانشگاه ایران، چون میدونی رتبهم سیزده هزار شد، جای بهتری ق
لطفا صبر کنید...

ملیکا
0چه پارت طولانی ای مرسی فقط شک کردن آقا دانیار مونده بود