پارت صد و سی و دوم :
نفسنفسزنان چشم باز مىکنم. قلبم طورى مىزند که حس مىکنم مىتوانم از روى پوست تنم، تکان خوردنش را ببینم.
نگاهم به خسرو است و دستم روى بازوى او. لحظهاى چشمهام را مىبندم و گلویم را تر مىکنم.
«خواب بود نگار آروم باش.»
نگاهم به بیرون از تراس مىافتد. هوا گرگومیش است.
آبى به سر و صورتم مىزنم و توى آینه نگاهى به خودم مىکنم. به پیشانىام. از خواب دیدن متنفرم. از خو

لطفا صبر کنید...

راز
1چقد با هم قشنگن ولی حیف این امیر ایکپیری پیداش شد