حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و شصت و دوم :
یک پایش بر زمین و پای دیگرش در ماشین بود که رادمهر خستگی ناپذیر و امیدوار در چند قدمی اش ظاهر شد. وحید اخم کرد.
_ سلام عموجان.
گره ابروهایش از " عمو جان " گفتنش کورتر شد. سر سنگین و بی حوصله گفت: باز که پیدات شد؟ انگاری سعید و مادرت از آداب معاشرت، مزاحمت رو خیلی خوب یادت دادن.
نگاه رادمهر در محوطه و بین کارگران در رفت و آمد چرخید. بی احترامی به پدر و مادرش، آرامش و وقار و متانتش را م

لطفا صبر کنید...

م.ر
0از دست وحید اگه بدونه دامیار خانش چه بلایی سر اون یکی دخترش اورده