فیل و فنجان به قلم رویا یزدانپور
پارت شصت و سوم :
خانه در سکوت فرو رفته بود. ساعت مچی ام، عدد یک نیمه شب را نشان میداد.
ماشین را در جای باقی مانده در حیاط پارک کرده و من هم به اتاقی به من اختصاص داده شده بود رفتم. خدارا شکر کردم که این خانه دوبلکس و بزرگ با کلی اتاق بود وگرنه این جمعیت باید همچون سربازخانه در یک ردیف می خوابیدند. به آرامی تمام کارهای قبل از خوابم را کرده و به تختخواب قدیمی اما دلپذیر این روزهایم پناه برده و با فکر به رو
لطفا صبر کنید...
