بی رویا به قلم الهه محمدی
پارت دویست و سی و یک :
-این کارا برای چیه؟
صولت گفت:
-چیز قابل‌داری نیست. یه یادگاریه از طرف ساحل.
خانم صولت پاکتی بزرگ از کنار مبلش برداشت و دست ساحل داد:
-برو دخترم، خودت تقدیم کن.
ساحل با بسته جلو رفت و آنرا مقابل امیرطاها گرفت:
-حالا که زحمت کشیدی، خودتم بگو چی داخلش گذاشتی.
دخترک دوباره خندید. بسته را مقابل امیرطاها گذاشت و سمت مادرش دوید. شیدانه خوشش آمد و لبخند نرمی زد. خانم صول
لطفا صبر کنید...
