قفس چکاوک به قلم زهرا خزائی
پارت صد و هفده :
چکاوک
به پشت سرم نگاهی انداختم...
تاریک شده بود، ولی باید میرفتم
از شانس بدم برف هرلحظه کولاکتر میکرد...
انگار نه انگار که چند لحظه پیش هیچ برفی نبود...
راه روبهرویم کامل با برف پوشیده شده بود...
_خدا... تا الان که صدات کردم... جز بدبختی ندادی... ولی الان دیگه نمیتونم...
بغضم بیصدا سر باز کرد
با آن لباس پاره، سر شکسته در این وضعیت هم گم شده بودم
دستم را به سرÙ
لطفا صبر کنید...
