نرماندی به قلم مهتاب جهان فر
پارت شصت و چهارم :
به محض خارج شدن از خانه، چشمش سمت جایی چرخید که شب قبل ماشین سهیل را دیده بود. اما خبری از آن نبود! شانه‌ای بالا انداخت و با چشم‌های سرخ از بی‌خوابی، راهی شرکت شد.
تمام طول روز، یک دستش به گوشی بود و یک چشمش به در. خبری از سهیل نبود. سابقه نداشت روزی سر کار نیاید و حتی خبری هم به کسی ندهد اما با حال و روزی که دیشب بهار از او دیده بود، خواب ماندن و نیامدنش خیلی هم دور از ذهن نبود. با لرزش گ
لطفا صبر کنید...
