چنگار به قلم حنانه بامیری
پارت صد و هجده :
حشمتی فنجان کاپوچینوی نیمهخوردهاش را با حوصله بر میز چوبی کافه گذاشت. صدای برخورد لیوان با شیشۀ زیر آن شبیه نُت آهنگی ناتمام ماند. نگاهش دقیق، سرد و خالی بود؛ چیزی در نگاهش پیدا نمیشد. انگار نه آدمی، که سایهای بود در جامۀ انسان، سایهای که به طرز غریبی فقط حضور داشت؛ اما نمیزیست.
- یه روزی هوش مصنوعی کل دنیا رو میگیره. یه روزی هر چیزی که فکر میکنی زندهست، جاش رو میده به
مطالعهی این پارت کمتر از ۱۰ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۵۵۹ روز پیش تقدیم شما شده است.

حنانه بامیری | نویسنده رمان
در ادامه مشخص میشه
۲ سال پیشآسمان
0آقا بگو ب سپهر 🥺🥺🥺
۲ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
🥺🥺
۲ سال پیشSky
0واااای خدا حشمتی چ عوضیه😧🤦🏻 ♀️ چه گیری داده رو این خونواده 😠
۲ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
🥲🥲
۲ سال پیشفاطی
0من در دریاچه ی یخ زده ترک برداشته مانده ام..نمیدانم به کدام طرف چنگ بزنم با هر قدم بیشتر فرو میروم..صامت مینشینم حتی بدون کوچکترین نفس..خود را بغل میگیرم و در خود حل میشوم امیددارم که نجات پیدا میکنم..من مطمئنم..تشکر
۲ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
🥲🥲
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...

اکرم بانو
0این کیه ک انقد ازهمه کارهای کسری مطلعه وهمه جاهست