حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و پنجاه و چهارم :
وصال زیر لب با عتاب گفت: دهنت رو ببند. هر روز بیشتر از روز قبل حالمو به هم می زنی!
چشمان دامیار ثانیۀ کوتاهی تنگ شد و دندان قروچه کرد. با وجود علاقۀ وافرش میل شدیدی به خرد کردن دندان های وصال داشت تا دیگر لبانش به توهین نجنبد.
وصال سر به خلاف جهت او چرخاند. مادرش را دید؛ دور از مهمانان مشغول بحث آرام با سیمین بود. رفتارش موقر و خانم منشانه بود. فقط اخم کم رنگ و صورت برافروخته و لبانی
لطفا صبر کنید...
