حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و پنجاه و پنجم :
وصال از عصبانیت دم به دم شعله ورتر شد: حق نداری بهش توهین کنی! اون هر جور باشه من قبولش دارم.
_ هی می گم کج سلیقه ای می گی نه! آخه کور خدا... من یه عمِر جلو چشماتم! همه جوره از اون زپزتی سرترم... بهترین امکانات در اختیارمه... از بچگی عاشق توئه مغز فندقیام. چشمات یه عمر آزگار منی که دیوونه تم ندیده و اون بابا که از زباله دونی پایین شهر رسیده به استادی دانشگاه تهران
رو دیده؟ انصافاً تو عقل
مطالعهی این پارت حدودا ۱۳ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۵۶۶ روز پیش تقدیم شما شده است.

لطفا صبر کنید...

ماهرخ
0اخ چه لذتی داره بالای وصال بفهمه دانشیار با عزیز دردونه اش چی کرده