تکنیک های مخ زنی 4 | لیگ بازندگان به قلم حمیده خوشبخت

پارت سوم :

قفل پشتش حتما به کمرش خورده... ناراحت دستی به پهلوش کشیدم و زیر لب گفتم:
- ببخشید مامانی!
پیکسل رو با کنجکاوی از دستم گرفت و من دلم رفت برای اون لپ‌های سرخ و آویزونی که با فضولی پیکسل رو زیر و رو می‌کرد.
ابروهای پهنش رو بالا داد و پیکسل رو سمتم گرفت:
- این عکس کیه؟
حواسم تماماً به این بود که اون آسیب نبینه و اصلا عکس پیکسل رو ندیدم.
دستم که داشت سمت موهای خاکیش می‌رفت روی هوا موند... لب‌های رژ خورده‌م خیره به اون عکس از هم باز شد ولی چیزی ازش بیرون نرفت.
شاید اونجا تنها جایی بود که من تونستم ارزش ثانیه‌ها و پلک‌ زدن‌ها رو حس کنم...
با هر پلکی که می‌زدم، انگار چیزی از اعماق قلبم پمپاژ می‌شد، یه چیزی مثل خاطراتی که سال‌ها خواستم با حواس پرتی از یاد ببرمشون.
- این تویی مگه نه ماما؟
بی‌اراده انگشت شَستم رو روی اون عکس کشیدم. اون موهای خرگوشیِ شکلاتی... آخرین بار کِی اینطوری جوون به نظر رسیدم؟
بغض کردم و ته گلوم احساس تلخی می‌کردم... خاک روی پلک‌هام می‌نشست و حاضر نبودم چشمام رو ببندم، انگار می‌ترسیدم...  .
می‌ترسیدم مثل اون شب، پلک بزنم و دنیام رو نابود و سیاه ببینم! سیاه مثل رنگ کلاه کاسکت معروف اون...!
زیر چشمام رو با اکلیل براق کرده بودم و آخر شب اون اکلیل‌ها رو بالا آورده بودم.
- این کیه با کلاه کاسکت از پشت بغلت کرده مامان؟
آه خدای من... اونی که با دستکش‌های نیم بندش شونه‌هام رو از پشت گرفت چون از لخت بودن شونه‌هام متنفر بود.
پیکسل رو آروم ازش گرفتم و زیر لب با مکث جواب دادم:
- اینو خیلی وقته گم کرده بودم...
«روزهای نوجوانیِ من»
«دو هفته بعد از اول مهر دهه شونزده سالگیم_شیراز»
با لبخند ملیحی دستی به موهام کشیدم و نفسم رو عمیق بیرون دادم.
درحالی که خیره به افق پایین پیراهنم رو صاف و مرتب می‌کردم، به این فکر کردم که آخرین بار قیمت دیه چقدر بوده.
پاییز شروع شده بود و آبجی می‌گفت عمرا اگر تا آخر دی ماه حضور سرما درون شیراز رو حس کنی؛ لباسم از گرما به بدن عرق کرده‌م چسبیده بود و باد گرد و مرطوب هم اوضاع رو قاراشمیش کرد.
این وسط دلخوشیم فقط بوی عطر بهار نارنج بود...
کوچه‌ی پشتی بودیم ولی صدای ترافیک سر ظهر میومد.
داشتم به این فکر می‌کردم که چقدر آدم‌هایی که گناهکارن و نمی‌خوان قبول کنن کارشون اشتباهه روی مخ و کلیه و طحالت راه میرن؛ مخصوصا وقتی یکی پشتشون رو می‌گیره! خدا رو شکر من هر چقدر خریت کرده باشم حداقل قبول کردم «خریت» بودن.
هر چه فکر کردم این توله سگ سه سانتی ارزش اون همه پولی که جیگرم سرش سوخته شد نداره؛ نوچ! باید سعی کنم خاله‌ی نمونه باشم.
با لبخند مصنوعی‌ای چشمام رو ریز کردم و همزمان که کیفم رو بغل همتای چص مثقال می‌کوبیدم، روی زانوهام خم شدم.
مدیونید فکر کنید انقدر حس رقابت با یه بچه‌ی شیش ساله داشتم که می‌خواستم اختلاف قدی رو توی سرش بکوبم!
خیره به چشم‌های گربه‌ای و سلیطش شمرده و مسالمت آمیز گفتم:
- ببین خاله جون...
صداش بچگانه ولی جیغ جیغو بود جوری که بلافاصله با باز کردن دهنش، چشمام رو از انزجار بستم:
- تو خاله‌ی من نیستی! خاله‌ی من کاناداست داره پزشکی می‌خونه، خودت رو با اون یکی نکن زشت بی‌قواره.
کم مونده بود عین احمقا با دختر بچه‌ی شیش ساله دهن به دهن بشم و بگم:
- نه تو خوبی مارمولک با این موهای عینهو سیم ظرفشوییت با این پوست عینهو ماستت شبیه تیمارستانیایی هستی که قرصاشون رو به جای کوفت کردن داخل اونجاشون فرو کردن.
ولی به جاش با همون لبخند ملیح ادامه دادم:
- خدا خالت رو حفظ کنه! خاله‌ی تو خاله‌ی همه‌ی ماست، مثل خاله الکسیس. می‌شناسیس؟
با همون اخم طلبکارش سرش رو به طرفین تکون داد که نتونستم تحمل کنم و دستی به شونش زدم و ادامه دادم:
- عیبی نداره عزیزم از فامیلای دور مامانته اگر ازش بپرسی حتما می‌شناسیش. حالا مهم نیست خاله یا حالا هر چی! من دارم میگم زشته کسی رو به خاطر کک و مک‌هاش و تغذیش مسخره کنی عزیز دلم.
چونش رو با غرور بالا داد و با لحن بی‌ادبانه‌ای جیغ زد:
- من عزیز تو نیستم. به تو هم ربطی نداره من چیکار می‌کنم، هر کی رو دلم بخواد جاج می‌کنم.
خدایا این سلیطهٔ وزه رو ببین...!
خیره بهش کم کم لبخندم جمع و پره‌های بینیم گشاد شد.
همتا از ترس و دلهره بغض کرد و درحالی که وسایل سنگین من رو بغل گرفته بود، به دیوار سیمانی چسبید و بی‌صدا اشک می‌ریخت.
من می‌تونستم حتی زمینی که اشک خواهر زاده‌ی معصوم رو می‌خورد رو جرواجر کنم، دیه‌ی این پدر صلواتی که چیزی نبود!
نیم نگاهی به همتا انداختم و بی‌اراده دستم سمت یقه‌ی همکلاسی عفریتش رفت و محکم مانتوی قرمزش رو بین انگشت‌هام فشردم.