تکنیک های مخ زنی 4 | لیگ بازندگان به قلم حمیده خوشبخت

پارت دوم :

مغازه‌های خشتی و قدیمی رو یکی یکی تخریب می‌کردن؛ با هر صدای در هم شکستن اون خشت‌ها، انگار سینش شکافته می‌شد و خاطراتش رو فریاد می‌زد... انگار جلوی چشمام چندتا نوجوون که کلشون بوی قرمه سبزی می‌داد با خنده می‌دویدن.
یه روز دنبال توپ، یه روز دنبال اتوبوس تا به مدرسه برسن، یه روز هم از سگ وحشی ولگرد فرار می‌کردن و... هر دفعه دست همدیگه رو می‌گرفتن.
تک خنده‌ای کردم و رو بهش گفتم:
- بریم تا ما رو هم ننداختن پشت تریلی.
کوچه‌های محله رو یکی یکی طی کردیم.
موهای فندقیم رو پشت گوشم فرستادم و بی‌حرف به کوچه باریک کنارم خیره شدم.
کوچه تنگ و باریک که در نهایت به یه اوراقی می‌رسید؛ تایرها و آت و آشغال‌های ماشین‌ها هنوزم اونجا ریخته بود و بوی آهن زنگ زده میومد.
نگاهم رو سمت کوچه خودمون چرخوندم... خونه‌هایی که درهاشون از جا کَنده شده بود و کوچه‌ای که پر بود از وسایل بی‌استفاده، دقیقا مثل دوران جنگ.
دستم رو دور شونه‌هاش حلقه کردم و سمت خونه رفتیم.
درسته الان صدای پاشنه بلندهام به گوش می‌خوره اما قبلا... قبلا صدای خنده دختری به گوش می‌خورد که غاز برادرش رو از عمد کباب کرد و خیراتش کرد.
لبخند بی‌جونی زدم و جلوی خونه وایسادم.
در زنگ زده توی ذوق می‌زد.
شاخه‌های پیچکی که هر بهار و تابستون به خونه کوچیکمون زیبایی می‌بخشید، حالا خشک شده بود.
در رو با احتیاط باز کردم و صدای لولای در کاری کرد که اون چشم‌های عسلیش رو با انزجار چین بده.
دستش رو بی‌اراده ول کردم و اولین قدم رو برداشتم.
انگار باری از خاطرات روی دوشم بود و من... قدم‌هام رو به سختی برمی‌داشتم.
دیوارهای سیمانی و شاخه‌های خشک درخت مورد علاقه مامان با من حرف می‌زدن... هر شاخه‌ای که زیر پام می‌شکست، انگار جرقه‌ای توی ذهنم می‌خورد.
از صدای خنده‌ها، گریه‌ها، از بغل‌ها... زندگی‌ها!
به نردبون کنار درخت و بعد به پشت بوم نگاه کردم. هنوزم شب‌های ستاره بارونش آرزوهای ما رو یادشه؟
نفس عمیقی کشیدم و سمتش چرخیدم.
دستم رو سمتش دراز کردم و با اطمینان لبخندی بهش زدم:
- بیا کوچولوی من.
نگاه محتاطی به حیاط درب و داغون انداخت و دست کوچولش رو کف دستم گذاشت.
خونه دیگه بوی جوجه‌های من رو نمی‌داد، دیگه بوی رنگ موهایی که مامان دم به دقیقه به موهاش می‌زد رو نمی‌داد... بوی کهنگی می‌داد، بوی فراموشی!
قالی زبر و کهنه کف پام رو آزار می‌داد و بوی خاک نفسمون رو داشت بند میاورد.
بی‌حرف و مات به خونه نگاه کردم. به خونه‌ای که... زمانی مالِ ما بود، زمانی که انگار دنیا مالِ ما بود... .
نفسم رو با صدای بلندی بیرون دادم و شالم رو از روی سرم برداشتم. دست‌هام رو به هم کوبیدم و رو به چشم‌های عسلیش گفتم:
- خب خب! حالا وقت چیه؟
بی‌حوصله عینک دودیش رو توی جیب شلوارک جینش گذاشت و با دهن کج گفت:
- پیدا کردن یه جای تمیز واسه خوابیدن؟
من چرا روی این آدم گشاد و الکی خوش حساب باز کردم؟
پس گردنی آرومی بهش زدم و درحالی که کت رسمیم رو درمی‌آوردم، تهدیدوار گفتم:
- ببین این دفعه الکی بهونه بیاری دل و روده و کوفتم درد می‌کنه تبدیلت می‌کنم به دستمال کاغذی باهات مبلا رو تمیز می‌کنم.
با اخم و تعجب بهم خیره شد:
- مگه می‌شه؟
سفر یهویی اون رو دمغ کرده بود، این شهر براش جدید بود و یه باره به جای مکان‌های توریستی آوردمش آشفته بازار. دلم نمیومد ذره‌ای دپرس و دلگیر بشه... .
درحالی که با شرارت سمتش می‌رفتم لب زدم:
- الان نشونت میدم...
همین که تن لاغر و خوشبوش رو بغل کردم و عین گونی برنجی روی مبل انداختمش.
با ذوق از شنیدن صدای جیغش سرم رو لای گردنش فرو کردم و تند تند گازهای کوچیک از پوست لطیفش گرفتم.
اون لا به لای زندگیِ خاکیم اومد، وقتی اومد که مثل این مبل زوارم در رفته بود... وقتی که نفسم از بوی خاک و کهنگی زندگیم گرفته بود.
از خنده غش کرد و درحالی که تلاش می‌کرد از زیر دستم در بره جیغ زد:
- مامــــان نه نه نه! قول میدم کمکت کنم، خودم همه جا رو تمیز می‌کنم غلط کردم آیـــــی!
با صدای ناله واقعی و دردناکش، نگران و دلخور سرم رو بالا بردم و گفتم:
- خیلی لوس شدیا! دوتا گاز بیشتر نگرفتم این جیغ و داد چیه؟
با درد و خنده موهای خرماییش رو از پیشونیش کنار زد و درحالی که به پهلو می‌چرخید نالید:
- یه چیزی رفت توی پهلوم.
نگران از اینکه نکنه شئ نوک تیزی روی مبل بوده و بچه رو به خاک دادم، بغلش کردم و پایین مبل نشوندمش.
با احتیاط کف دستم رو روی مبل خاک خورده کشیدم و اخمی بین ابروهام نشوندم. بالاخره نگاهم روی پیکسل نشست که لبه مبل بود... برداشتمش و همزمان چهار زانو کنار اون نشستم.