حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و پنجاه و سوم :
وصال سریع ایستاد و همراه مادرش و ساناز شد. هنگام رفتن نگاه شماتت بار پدرش و جمشید را دید. انگار نه انگار دستش را بریده و آن ناله غیر ارادی و از درد بود. حتماً می بایست لال میشد تا جمشید رفتارش را زشت تلقی نکند و مکدر نشود.
ساناز گاز استریل را بعد پاک کردن خون زخمش دور انگشتش پیچید و غر زد: ببین چه بلایی سر دستت آوردی! حالا هی چپ و راست حرص بخور. به خودت آسیب می زنی... از دست دامیار که راحت Ù

لطفا صبر کنید...

ماهرخ
0از آنچه میترسیدک بر سرمان امد