پارت صد و دوازده :

با زبانِ سنگین و قلبی که گویی هزاران وزنه‌ی سنگین را تحمل میکرد، احوال ناخوشِ آقابزرگ را برای دینا تعریف کردم و آن لبخند دلنشینِ دقایق قبلش را همانند یک پرنده‌ی مسافر، از روی لبان گلبهی رنگش دور و دورتر کردم.
آرامش کردم اما، آرام نشد.
دل‌داری‌اش دادم اما، دلش آرام نگرفت.
چشمانش همانند باران بهاری می‌بارید و حتی برای یک دقیقه هم که شده، قصد تحمل کردنِ این مهلکه را نداشت. <

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۶ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۵۷۵ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • م.ر

    0

    چقدر عشق داوین زیبا هستش

    ۲ سال پیش
  • فاطمه ❤️

    1

    فک کنم داوین اومده مهرو رو دلداری بده 😁 ممنون نویسنده جون 💜🌟💜🌟

    ۲ سال پیش
  • Zoha

    3

    نازنین جووونننن پارت هدیه ... لطفاااا بدجوری من رو گذاشتی تو خماری این داوین عجب رمانتیکی...

    ۲ سال پیش
  • هانیه

    1

    فک کنم داوین اومد داخل

    ۲ سال پیش
  • آمنه

    1

    خوب بود امیدوارم پاشا نباشه والله از دست این پاشا هر کاری ممکنهسر بزنه

    ۲ سال پیش
  • سوگند

    3

    عالی بود خدا قوت ممنون 😍🥰😘

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️