تلالو هور به قلم نازنین هاشمی نسب
پارت صد و دوازده :
با زبانِ سنگین و قلبی که گویی هزاران وزنهی سنگین را تحمل میکرد، احوال ناخوشِ آقابزرگ را برای دینا تعریف کردم و آن لبخند دلنشینِ دقایق قبلش را همانند یک پرندهی مسافر، از روی لبان گلبهی رنگش دور و دورتر کردم.
آرامش کردم اما، آرام نشد.
دلداریاش دادم اما، دلش آرام نگرفت.
چشمانش همانند باران بهاری میبارید و حتی برای یک دقیقه هم که شده، قصد تحمل کردنِ این مهلکه را نداشت. <
مطالعهی این پارت حدودا ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۵۷۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
فاطمه ❤️
1فک کنم داوین اومده مهرو رو دلداری بده 😁 ممنون نویسنده جون 💜🌟💜🌟
۲ سال پیشZoha
3نازنین جووونننن پارت هدیه ... لطفاااا بدجوری من رو گذاشتی تو خماری این داوین عجب رمانتیکی...
۲ سال پیشهانیه
1فک کنم داوین اومد داخل
۲ سال پیشآمنه
1خوب بود امیدوارم پاشا نباشه والله از دست این پاشا هر کاری ممکنهسر بزنه
۲ سال پیشسوگند
3عالی بود خدا قوت ممنون 😍🥰😘
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...

م.ر
0چقدر عشق داوین زیبا هستش