پارت سوم :

کابین مخصوص ناخدا که من باشم شلوغ و بهم ریخته بود. قفسه‌های کتاب‌های قطور، اسلحه‌های مخصوصم به روی دیوار، صندوقچه‌های لباس و وسیله‌های ضروری و البته مقداری نوشیدنی.
خورشید از پنجره به درون می‌تابید و فضای آن‌جا کاملا روشن و پر نور بود. نقشه‌ی بزرگ روی میز من پر از ماکت کشتی‌های بزرگ و کوچک بود.
پشت میزم نشسته بودم و پاهایم را با چکمه‌های نیمه گلی روی نقشه گذاشته بودم، دقیقا بر روی بریتانیایی که از آن متنفر بودم! داشتم به نقشه‌ی هلندی سرگردان که توی دستانم بود نگاه می‌کردم.
کاغذ پوستی مقابلم متشکل بود از تمام اجزا و قسمت‌های کشتی هلندی که نشان می‌داد گنج کجای آن کشتی پنهان شده است... درست در کابین ناخدا! نقشه هیچ‌گونه رازی برای کشف شدن نداشت و کاملا گویای همه چیز بود اما چیزی که مانع دستیابی می‌شد وجود خود هلندی بود! ترسناک ترین و البته شوم ترین چیزی که یک دریانورد می‌توانست با آن رو به رو شود. این دومین باری بود که من به این نقشه نگاه می‌کردم. با این تفاوت که دفعه‌ی پیشین با هیجان و این بار با تاسف!
طوطی سمج و نامیرا روی شانه‌ام نشسته بود و مدام سرش را تکان می‌داد و برای اینکه توجه من را به خودش جلب کند ضربه‌های آرامی با نوکش به شانه‌ی من می‌زد. پرسیدم:
- خب تو چی می‌گی رفیق؟ به نظرت ما به نفرین هلندی دچار شدیم؟
وقتی به تازگی ناخدای دزدان دریایی شدم به دو نفرین دچار شدم. اول اینکه همان‌طور که قبلا اشاره کردم همه می‌توانستند ذهن من را بخوانند و من هیچ حریمی از این بابت برای خودم نداشتم و دوم اینکه ریش سیاه یک طوطی سخنگو نامیرا را جاسوس من قرار داد و معمولا همیشه و همه‌جا همراهم بود.
*
ناگهان روزی را به یاد اوردم که هکتور و رابین به همراه پسر ناشناسی قدم در کابین گذاشتند. سرم را بلند کرده بودم و منتظر نگاهشان می‌کردم.
رابین با سر به پسر جوان اشاره‌ای داد و گفت:
- یه نفر اومده که شاید به دردمون بخوره!
همچنان بی هیچ حرفی منتظر به او نگاه می‌کردم و حدس زدم که هجده یا نوزده ساله باشد. به جلو قدم برداشت و با دستانی گره خورده در یکدیگر به من نزدیک شد و گفت:
- قبلا یک بار هلندی سرگردان رو دیدم و می‌تونم بهتون کمک کنم!
بی آنکه تعجب کنم، پرسیدم:
- واقعا با این سن کم همچین تجربه‌ای داری؟
پسر سری تکان داد و گفت:
- بله خانم!
هکتور هشدار داد:
- باید بگی بله قربان!
نگاهی به هکتور انداختم و بعد رو به آن پسر جوان گفتم:
- بسیار خب! پس درموردش بهم اطلاعات بده.
- خدمه‌اش رو به کسی نشون نمیده ولی با همون خدمه‌ی نامرئی می‌تونه دمار از روزگارت دربیاره! نباید آرامشش رو بهم بزنید، شما چرا قصد دارید ببینیدش؟
کمی به اطرافم نگاه کردم و منتظر بودم حداقل اطلاعات مفیدش، نحس بودن آن کشتی باشد! پرسیدم:
- خب؟ دیگه چی می‌دونی؟
- جنگیدن با اون کشتی یه جورایی غیر ممکنه قربان! پیشنهاد میدم صرف نظر کنید.
خیلی کلافه دوباره نگاهی به اطرافم انداختم و پرسیدم:
- و اطلاعات به درد بخور تر؟!
وقتی پسر جوان چیزی نگفت رو به دوستانم سرزنش بار، گفتم:
- این واقعا کیه که با خودتون اوردید؟
قبل از اینکه دوستانم بخواهند از خود دفاعی کرده باشند، پسر جوان دوباره به حرف آمد و خیلی سریع گفت:
- توی دماغه‌ی امیدنیک می‌شه پیداش کرد! چون تا قبل از اینکه به نفرین دچار بشه هم همون‌جا بوده و مهم تر از همه اینکه...
نگاه دقیقی به چشمان منتظر من انداخت و ادامه داد:
- بیست و دوم ژوئن هر سال امکان اینکه خودش رو نشون بده خیلی بالا است!
مشکوکانه پرسیدم:
- خیلی خب رفیق! حالا بگو برای چی خواستی این اطلاعات رو در اختیار ما بزاری؟
خیلی مشتاقانه و قاطعانه پاسخ داد:
- برای اینکه من هم جز خدمه شما باشم قربان!
یک تای ابروی پهنم را بالا انداختم و کمی خیره نگاهش کردم. این اولین باری بود که می‌دیدم کسی برای اینکه میان خدمه‌ی من جایی داشته باشد مشتاقانه نگاهم می‌کند! هرگز به این صحنه عادت نداشتم.
*
با اتمام این خاطره فریاد زدم:
- هکتور؟
طوطی از فریاد ناگهانی من بال‌های سبزش را بهم کوباند و از شانه‌ی من بلند شد. روی میز نشست و مشغول نوک زدن کاغذ‌های من و مرتب کردنشان شد!
- اوه خدایا! داری منو شرمنده می‌کنی رفیقِ سمج!
هکتور توی کابین آمد. پیراهن سفید و گشادش مشخص بود که به خاطر عرق به تنش چسبیده بود. امروز باز هم دستمال سیاهش را به سرش بسته و یک طرف صورتش بدون ریش بود و طرف دیگر کمی انبوه!
اخمی کردم و گفتم:
- این دیگه چه جورشه؟
دست‌هایش را بهم قفل کرد و با صدای کلفت و گرفته‌ی همیشگی‌اش گفت:
- داشتم اصلاح می‌کردم قربان!
سرم را به نشانه‌ی تفهمیم تکان دادم و گفتم:
- اون پسره... همون که درمورد هلندی با ما صحبت کرد... بیارش این‌جا!
- همین الان قربان!
هکتور از کابین خارج شد و من مشغول گزارشات جلوی دستم مبنی بر مقدار مهمات و آذوقه‌ی انبار شدم. خب با این مقدار آذوقه اگر افرادم پر خوری نکنند تقریبا برای یک هفته تامین هستیم و من انتظارم بیشتر از این بود!
پس از چند لحظه هکتور به همراه همان پسر بلند قد و جوان وارد کابین شد. پسر آستین‌های گشاد پیراهنش را تا آرنج‌هایش تا زده بود و دستان خاکی و کثیفش به من می‌گفتند که پیش از آمدن مشغول تعمیر چیزی بوده است.
- اوردمش ناخدا!
همان چند کاغذ جلوی دستم را نیز کناری گذاشتم دقیقا روی باقی کاغذ‌هایی که طوطی برایم مرتب کرده بود. دستانم را در هم گره کردم و پسر مقابلم را برای چند لحظه‌ی طولانی نگاه کردم. از موهای مجعد و روشنش خیلی خوشم می‌آمد. نفسی گرفتم و اظهار کردم:
- خب... یه مشکلی به وجود اومده که تو احتمالا از قبل خبر داشتی و به ما نگفتی!
پسر به معنای نفهمیدن اخمی کرد و گفت:
- متوجه نمی‌شم خانم... آه... قربان!
- دیدن هلندی سرگردان نحسه و افراد من فکر می‌کنن که ما دچار طلسم اون کشتی مسخره شدیم... تو باید به ما هشدار می‌دادی آقای جوان!
و اخم‌هایم را در هم کشیدم و از او نگاه گرفتم تا نشان دهم که واقعا رنجیده‌ام. پسر خیلی هراسان لبخندی زد و گفت:
- ولی آخه شما خودتون خبر داشتید...
یک تای ابرویم را بالا انداختم و در حالی که صورتم را به سمت دیگری گرفته بودم چشمانم را به طرف او چرخاندم. او ادامه داد:
- شما درموردش با خودتون فرانسوی صحبت کردید...
با انگشت سبابه‌اش دو ضربه‌ی آرام به سرش زد تا به من بگوید که ذهن مرا خوانده است. خدای من! این نمی‌تواند واقعی باشد... یعنی نباید باشد! از آنجایی که همه می‌توانستند ذهن من را بخوانند من بیشتر اوقات با خودم فرانسه حرف می‌زدم! اخم آلود و مشکوکانه پرسیدم:
- تو فرانسه می‌فهمی؟
پسر جوان لبخندی زد و خیلی غرور آمیز گفت:
- خب بله... از اونجایی که من اهل مارسی هستم!
با انزجار از اینکه او فرانسه می‌فهمید و برایم دردسر می‌شد، به سر تا پایش نگاهی انداختم و گفتم:
- مارسی... سرزمین فراری‌ها و لیموترش‌های لعنتی*!
چینی به بینی انداختم و اضافه کردم:
- چقدرم که به دردم می‌خوری!! تو اخراجی پسر کوچولو!
حیرت زده نگاهم کرد. شانه بالا انداخت و دستانش را از هم باز کرد و پرسید:
- ولی آخه چرا؟
من سرم را پایین انداختم و کاملا بی توجه به او، با کاغذ‌های روی میزم سرگرم شدم. هکتور دستش را روی کمر او گذاشت و در حالی که به بیرون کابین هدایتش می‌کرد، گفت:
- نباید بهش نشون می‌دادی که حرف‌هاش رو فهمیدی!
آن‌ها از کابین خارج شدند و من دستانم را مشت کرده زیر چانه‌ام قرار دادم. آستین پیراهن سفید و گشادم از قسمت مچ با یک کش تنگ می‌شد و چین‌هایش تا نیمی از پنجه‌هایم را می‌پوشاندند. بر روی هر کدام از ده انگشت دستانم یک حرف لاتین قدیمی خالکوبی شده بود بود که می‌شد «BLACK CLOUD» نام کشتی نازنینم...
دیدن کشتی هلندی سرگردان شوم بود و شاید من و افرادم به طلسمش دچار شده بودیم که حالا اندرسون ما را تامین نمی‌کرد!
***
اهالی ناسائو می‌گفتند که پیرترین زن ساکن آن‌جا توانایی بسیار عجیبی دارد! خب راستش را بخواهید، من به این جور قصه‌ها نه فقط باور داشتم، بلکه از شنیدنش هم لذت می‌بردم. اگر پای خواسته‌های من در میان باشد، چه اشکالی دارد اگر جادو هم پای کار بیاید؟
پشت پنجره‌ی بلند و نیمه پوسیده‌ی کابین ایستاده بودم، پنجره‌ای که رنگ سفیدش مدت‌ها پیش تسلیم شوری دریا شده بود. دستانم را در پشت کمر گره کرده و موج‌های آرام را تماشا می‌کردم که چطور به نرمی خودشان را به پایه‌های چوبی اسکله می‌کوبیدند. بوی نمک و چوب خیس، درون کابین را پر کرده بود و مدام زیر شامه‌ی من می‌پیچید.
کشتی ما هنوز هم در ساحل ناسائو لنگر انداخته بود و تا پیش از تامین واقعا قصد به حرکت درآوردنش را نداشتیم. همین زمان بود که من به رابین که پشت سرم و در فاصله‌ی ده قدمی‌ام ایستاده بود، گفتم که مایلم آن پیرزن عجیب را ببینم!
- واقعا چی توی سرته شوآن؟
به طرفش برگشتم و دیدم که چطور صورتش را از خشمی اندک در هم مچاله کرده بود. من پرسیدم:
- چرا با هر کاری که من می‌خوام انجام بدم مخالفت می‌کنی؟ من مافوق توام!
- من مخالفت نکردم فقط پرسیدم چه نقشه‌ای داری؟
از پنجره فاصله گرفتم و به سوی میز کارم رفتم. دست راستم هنوز پشت کمرم بود و با انگشتان دست دیگرم به آرامی سطح چوبی و خراش‌خورده‌ی میز را نوازش کردم. این بار حداقل به جای شوری دریا، بوی کاغذهای قدیمی، مرکب و چوب سوخته، زیر دماغم پیچید!
- سعی نکن از تصمیمات من سر در بیاری پسرک ایرلندی!
رابین برای یک لحظه به گونه‌ای به من نگاه کرد؛ که من به احمق‌ها نگاه می‌کردم. خیلی جدی به من پاسخ داد.
- ولی من ناخدایار توام!
دستانم را به نشانه‌ی تسلیم بالا بردم و گفتم:
- خیلی خب... خیلی خب... همه‌اش یه شوخی بود! نمی‌دونم چقدر می‌شه بهت اعتماد کرد ولی قصد دارم اون مردی که ریش‌های سیاه و عجیب و غریبی داره رو توی هچل بندازم!
و با دستانم انبوهی از ریش‌های بلند و خیالی زیر چانه‌ام را به او نشان دادم. او خیلی بی علاقه به موضوع مورد بحث من سری به نشانه‌ی تفهیم تکان داد و گفت:
- آه خیلی خب کاپیتان شوآن لئوپاردو! از اون‌جایی که فکر‌های خبیثانه‌ی تو موجب تفریحم می‌شه ترتیب ملاقاتت رو با اون پیرزن میدم.
چشمانم را برای لحظه‌ای بستم و لبخند تشکر آمیزی زدم... رابین از کابین خارج شد و من داشتم به تصمیمم فکر می‌کردم. واقعا از روزی که ناخدای ابر سیاه شده بودم وحشت داشتم که یک روز بالاخره ادوارد تیچ بتواند به سِمَت خودش در این کشتی برگردد. ماه‌ها به این فکر کردم که بفهمم چه کاری از دستم بر می‌آید و هر بار به پیرزن مرموز ناسائو رسیدم!
__________
برای خواندن این رمان و اطلاع از تمام اخبار ها و پارت های هدیه، حتما به روی گزینه سبز رنگ افزودن به کتابخانه بزنید
_____________
*مارسی، بندری در جنوب فرانسه، در قرن ۱۸ محل رفت‌وآمد دریانوردان، فراری‌ها و بازرگانان بود. مرکبات به‌ویژه لیمو از صادرات مشهورش بود و در پیشگیری از بیماری اسکوروی در میان ملوانان نقشی حیاتی داشت

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۱۱ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۵۷۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • ثریا

    1

    عالی بود عزیزم

    ۲ سال پیش
  • پرنیا

    2

    بنده خدا تو ذهن خودش یه ترفند داشت که فرانسوی فک میکرد اونم این پسره اتک زد بهش😂😂😂

    ۲ سال پیش
  • Zarnaz

    0

    عالی بود مرسی آزاده جونم مثل همیشه گل کاشتی عزیزم 💋💋❤️❤️

    ۲ سال پیش
  • آزاده دریکوندی | نویسنده رمان

    🤩💚💚💚

    ۲ سال پیش
  • Zarnaz

    0

    یعنی واقعا پسر که فرانسوی بود انداخت بیرون🤔به نظرم باید نگهش می داشت چون داخل هلندی سرگردان میتونست کمکش کنه

    ۲ سال پیش
  • آزاده دریکوندی | نویسنده رمان

    نه موضوع هلندی سرگردان تموم شده. یه جاهایی رو یادش می‌اومد

    ۲ سال پیش
  • Zoha

    0

    واقعا عالییی بود من که لذت بردم

    ۲ سال پیش
  • آزاده دریکوندی | نویسنده رمان

    ممنونم عزیزم امیدوارم تا انتها ازش لذت ببری🤩💚

    ۲ سال پیش
  • Fafa30

    0

    سلام آزاده جون خوش قلمم... چقد عالی عزیزم یه رمان دیگه... مطمئنم این رمانم فوق العاده اس مثل قبلی ها... توی همین ۳ پارت من که باهاش اوکی شدم و انرژی خوبی ازش گرفتم

    ۲ سال پیش
  • آزاده دریکوندی | نویسنده رمان

    سلام جانم امیدوارم از این اثر منم لذت ببری. مرسی ازت همراهیت همیشگی 🤩💚

    ۲ سال پیش
  • tfدوست نویسنده

    0

    ب نظر رمان هیجان انگیزی قراره بخونیم

    ۲ سال پیش
  • آزاده دریکوندی | نویسنده رمان

    مرسی از همراهیت عزیزم🤩💚

    ۲ سال پیش
  • مهلا

    0

    💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜

    ۲ سال پیش
  • آزاده دریکوندی | نویسنده رمان

    💚💚💚

    ۲ سال پیش
  • ساناز

    2

    عالی 🤎💚💛🤍💜❤️🩵🧡🩶💙

    ۲ سال پیش
  • آزاده دریکوندی | نویسنده رمان

    💚💚💚

    ۲ سال پیش
  • م

    4

    تااینجا که جالب بود،نویسنده آزاده خوش قلم هست ،راستی تا آخر رایگان هست یا نه ؟

    ۲ سال پیش
  • آزاده دریکوندی | نویسنده رمان

    مرسی از همراهیت🤩💚بله گلم تا زمانی که در حال پارت گذاریه قطعا رایگانه واسه بعد تموم شدنش فعلا تصمیم نگرفتم

    ۲ سال پیش
  • اسرا

    8

    همه خواننده باورکنیداین رمان ازهمه رمان هاکه تاحالاخوندیدجالبه پس لطفالایکهازیادکنیدکه خانم نویسنده بیشتراز۲روزدرهفته پارت بذاره😁

    ۲ سال پیش
  • آزاده دریکوندی | نویسنده رمان

    ممنونم از همراهیت عزیزم 🤩💚

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️