نگاتیو به قلم حانیه باصری
پارت پنجاه و هشتم :
کلافه نگاهمو ازش گرفتم، اخمامو تو هم کشیدم و گفتم:
_ ولم کن بابا... اَه.
مثل اینکه مرد بالاخره تونست با کسی تماس بگیره. گوشی رو کنار گوشش گرفت، اما نگاهش ازم جدا نمیشد. لبهاش آروم تکون خوردن:
_ اوکیه... ولی میترسم یکی از اهالی ببینه.
ابروهام پرید بالا. نفسم رفت و با ترس آب دهنمو قورت دادم.
_ میارمش... یه کوچه پایینتر منتظرم باش.
تماس رو قطع کرد و گوشی رو توی جیب شلوارØ
لطفا صبر کنید...

Zarnaz
0کاشکی ببینتش😍😍عالی بود مرسی حانیا جونم 💋💋