پارت پنجاه و هشتم :

کلافه نگاهمو ازش گرفتم، اخمامو تو هم کشیدم و گفتم:
_ ولم کن بابا... اَه.
مثل اینکه مرد بالاخره تونست با کسی تماس بگیره. گوشی رو کنار گوشش گرفت، اما نگاهش ازم جدا نمی‌شد. لب‌هاش آروم تکون خوردن:
_ اوکیه... ولی می‌ترسم یکی از اهالی ببینه.
ابروهام پرید بالا. نفسم رفت و با ترس آب دهنمو قورت دادم.
_ میارمش... یه کوچه پایین‌تر منتظرم باش.
تماس رو قطع کرد و گوشی رو توی جیب شلوارØ

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۹ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۵۷۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • Zarnaz

    0

    کاشکی ببینتش😍😍عالی بود مرسی حانیا جونم 💋💋

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️