چنگار به قلم حنانه بامیری
پارت صد و نهم :
***
چراغ‌های اداره آگاهی گرمای خسته‌کننده‌ای داشتند؛ همان تن زرد رنگ بی‌روحی که از صبح تا به حال بر چشم‌ها سنگینی کرده بود. سپهر پشت میز نشسته بود؛ با دفتری که مثل سایه‌ای از پرونده‌های حل‌نشده روی میزش خوابیده و چشمانش که به صفحۀ مانیتور دوخته شده بود. رحمتی کنار او ایستاده بود؛ اما سکوت میان این دو نفر طنین سنگینی داشت. نه حرفی رد و بدل می‌شد و نه نفسی به راحتی بیرون می‌آمد. یک
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۵۸۰ روز پیش تقدیم شما شده است.
حنانه بامیری | نویسنده رمان
ممنونم از شما که همراهید
۲ سال پیشآسمان
0ممنون 🤔🧐🧐🧐🧐
۲ سال پیشحنانه بامیری | نویسنده رمان
ممنون از شما که همراه چنگارید
۲ سال پیشفاطی
0عجیب سردمه..پرونده ای که سایه ها در آن آشکارن...خورشید بتاب و ابرها را کنار بزن...دوست دارم سرم را روی بالش بزارم و فکر کنم مانند آدمهایی که خواب میبنند و در خواب خواب خودشون و میبینن..من هم فکر تو فکر باشم تا غرق بشم
۲ سال پیشحنانه بامیری | نویسنده رمان
عالی می‌نویسید
۲ سال پیشاهو k
0آخر و عاقبت این سایه ها چی هست؟؟؟؟؟
۲ سال پیشحنانه بامیری | نویسنده رمان
بخونید متوجه میشید
۲ سال پیشفاطی
0همه چی دست نویسنده اس که عاقبت چی میشه..امیدوارم بهترین و جذاب ترین ها باشه
۲ سال پیشفاطی
0پرونده ای که مثل یویو میمونه می کشه تو رو پایین یهو میپری بالا همه چیز از اول...
۲ سال پیشحنانه بامیری | نویسنده رمان
بله دقیقا
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...
A-a
0عالی وپر از راز ومعما ممنونم زیبا بود موفق باشید🙏👏👏👏🌹