به دنبال شارلو به قلم زهرا صالحی (تابان)
پارت صد و چهارم :
دقایقی در سکوت گذشت. صدای قطره‌های آبی که از سقف غار روی سنگ‌ها می‌چکید، تنها صدایی بود که در فضا پیچیده بود. مارتین دوباره به سمت تامپر رفت و با ملایمت شانه‌اش را تکان داد.
- تامپر؟ منم مارتین... .
صدایش آرام بود، انگار که نگران بود او را بترساند. تامپر این بار کمی بیشتر واکنش نشان داد. ابروهایش در هم رفت. به الکس نگاه کرد، بعد به مایا و سیریوس، و در نهایت دوباره به مارتین. و بالاخر
لطفا صبر کنید...
فاطی
0شاید یه خواب همه چیز را روبه راه کند..ولی میترسم خواب به خواب شویم..سایه ها در کمین اند...کاش میشد پرواز کنم باد ملایمی به صورتم بخورد تا بتوانم ذهنم را متمرکز کنم..مغزم آشفته اس هنوز نتوانسته ام اتفاقات و سایه ها را حلاجی کنم...شاید حافظه ام گوشه ای از مغزم جمع شده باید در آن جستجو کنم...