قفس چکاوک به قلم زهرا خزائی
پارت صد و پنجم :
با حرص صورتش را زمین کوبیدم و ناله ی بلندی کرد.
روی صندلی نشستم
قسم خورده بودم، تا انتقام روز هایم را بگیرم و اخر نفسشان ببخشم و خاکشان کنم.
روی صندلی نشستم و صدایم را بالا بردم
_البرز
میدانستم همان جا ایستاده!
حتی لحظه ای از کنارم جم نمیخورد! همان پسرکی که از وسط قاچاقچی ها نجاتش داده بودم، به اندازه پرهام وفادارم بود
چند ثانیه نگذشته بود که در باز شد:
_ب
لطفا صبر کنید...
