قفس چکاوک به قلم زهرا خزائی
پارت صد و دوم :
مشتم را دید و اخم هایش باز شد.
لبخندی روی لبش نشاند
میشناختمش، هیچ وقت اسیب دیدن مرا ببیند ولی اینکه سرپیچی کند بدتر بود.
_لطفا اروم باش ارباب .
خودت میدونی، بخاطر خودته
چشم بستم .
نباید به ملوک چیزی میگفتم
زیادی دوستش داشتم، ولی دخترک چشم میشی با ان چشمان پرش کنار نمیرفت
فقط من حق داشتم ان چشم هارا پر کنم نه کس دیگری!
از بین دندان هایم غریدم:
_بهش د
لطفا صبر کنید...
S.A
0لطفا آیدی *** تون رو بفرستید