بی رویا به قلم الهه محمدی
پارت دویست و بیست :
برای چندمین بار به ساعت نگاه کرد و تسبیح چرخاند. دیگر خجالت می‌کشید شماره‌ی باشو را بگیرد. آخرین بار گفته بود که می‌آید و دیگر زنگ نزنند. بیشتر از دو ساعت گذشته بود و همچنان بی‌خبری! بوی برنج همه‌جای خانه پخش بود و داشت به تهش می‌رسید. معصومه دوباره از آشپزخانه کله کشید برایش:
-زنگ بزنم دوباره؟
در حال ذکر گفتن، سرش را بالا انداخت. قبل از اینکه داخل آشپزخانه برگردد، تلفن زنگ خو
لطفا صبر کنید...
