بی رویا به قلم الهه محمدی
پارت دویست و هجده :
خوردن چای در استکان نعلبکی قهوه‌‌خانه، یک مزه‌ی دیگر داشت. حتی قلیان کشیدن! چای که رسید، اسیر وسوسه‌ی دل شد و تقاضای قلیان کرد. اولین نعلبکی را خورد که قلیان کنار دستش نشست. پُکی به قلیان زد تا گُل توتونش را کام گیرد. پشتش هم قُلپی چای خورد! تلخی چای و دود، ترکیبی عجیب بود. شیرین به تن می‌نشست. شاید به خاطر همین ترکش تلخ بود. آن عبارت را مدام تکرار کرد و با وقفه از لب قلیان کام گرفت. داش
لطفا صبر کنید...
میم
1فکر کنم الان دیگه وقتشه،خودش به ته خط رسیده وآرزوشو داره ولی نیاز به کمک و همراهی داره چون کم کاری نیست،خیلی همت و انگیزه بالایی می خواد،هم پاک شدن وهم پاک موندن