پارت هشتاد و ششم :
و با این حرف، به سویِ لبه‌ی برج دویدم.
نفسم به شماره افتاده بود. قلبم در سینه‌ام می‌کوبید، گویی می‌خواست از قفسه سینه‌ام فرار کند. هر قدمی که برمی‌داشتم، درد در عضلاتم بیشتر می‌شد. اما نمی‌توانستم بایستم. نباید کلاغ را گم می‌کردم. نباید آیریس را از دست می‌دادم.
خیابان‌های نئوکیوتو، چون هزارتویی بی‌انتها، پیش رویم گسترده بودند. کلاغ با چابکی از میان جمعیت ربات‌ها
لطفا صبر کنید...
ترنم
1با رفتن پیش آیریس ماجراهایی خواهیم داشت😦 و اگه رباتا بفهمن انسانه چی میشه مگ؟