پارت صد و هشتم :

_ منم امیدوارم سرگرد، امیدوار که شرمنده‌ی بعضیا نشم.
**
مثل مورچه‌ای که احساس خطر می‌کند روی زمین سفت و خاکی در خودش چنبره زده بود. به اختیار نه، به اجبار!
دست‌هایش را از پشت بسته بود و مچ‌ پاهایش را تا قسمتی از ساق با طناب پوشانده بود. روی دهانش هم که چسبی به پهنای پنج سانت زده بود که ذره‌ای خیال فرار به سرش راه ندهد.
البته فرار با این پای زخمی و این جسم نیمه‌جان غیر ممکن Ø

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۹۵۱ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • ساناز

    1

    💛🧡🤎❤️💚🩶🤍🩵💙💜

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️