چنگار به قلم حنانه بامیری
پارت صد و ششم :
***
شب سنگین و بیرمق بر شانههای شهر آویخته بود. دلِ کسری هم مانند آتش زیر خاکستر بود؛ چیزی میان التهاب و سکون، میان خشم و حیرت. ساعت از نیمهشب گذشته بود و سکوت خانه مثل پردهای ضخیم بر فضای خفقانآور ذهنش کشیده شده بود. چشمانش از خواب گریخته و رؤیاهایش جای خود را به تصاویر پراکندهای از گذشته داده بودند. شبهایی که پازل دستانش حایل میشد میان تن سایه. حالا او مانده بود و هیبت شب
مطالعهی این پارت کمتر از ۸ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۵۸۷ روز پیش تقدیم شما شده است.

حنانه بامیری | نویسنده رمان
امشب به شخصیتا و مخاطب استراحت لوکوموتیو پرشتاب در راهه🤭
۲ سال پیشفاطی
0صددرصد..بعداز هر استراحتی روز پرکار در انتظاره..کسری بخواب و تو چه میدانی دنیا چه بازیهایی با آدماش انجام میده..
۲ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
دقیقا. خیلی زیبا نوشتید
۲ سال پیشزهرا
1به نظرم کسری عاشق نشده به خاطرتنهایی وشباهت ساحل به سایه این حس پیدا کرده
۲ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
ممکنه ❤️
۲ سال پیشآسمان
2آخیش بالاخره میره پیش پلیس🤨 چ گیری داده ب ساحل 🤨🤨🤨🤨
۲ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
بالاخره از خر شیطون اومد پایین😄
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...

فاطی
1بوی تن ساحل شاید خاطره ای از سایه را زنده کند..و کسری در یک حسی بین گفتن و نگفتن گیر افتاده..امشب عجیب قطار رمان آرام روی ریل حرکت میکنه..شاید مسافرهایش به دور از تنش و درگیری ذهن کمی با خودشون خلوت کنن