ساریژ به قلم اکرم رشیدی (آناهیل)
پارت صد و چهل و پنجم :
راهله به محض ورود به اتاق نگاهی به او می‌اندازد و زیر لب زمزمه می‌کند:
_ معلوم نی چش بود؟ خیلی ناراحت به نظر رسید...
روجا کنجکاوانه سرتکان می‌دهد:
_ کی؟
چادرش را از سر برمی‌دارد و از او عبور می‌کند تا به آشپزخانه برود:
_ همین پسره، دیلان...
چمباته می‌زند و زانوهایش را بغل می‌کند، در این فکر است که شب به او پیام دهد که گوشی‌اش زنگ می‌خورد، با دیدن اسم هدی آن را و
لطفا صبر کنید...
اکرم بانو
1اسمشم که پرهام نبود... کاش همون اول میرفت دکتری جایی،واقعااینطور ادماکنار گوشمون دارن زندگی میکنن و مانمیدونیم...