دلی که کرده هوایت به قلم ر.اکبری
پارت چهل و یک :
******
لاله پشت درختی پناه گرفت، نفسش بالا نمیآمد، حتی یک قطره بزاق در دهانش پیدا نمیشد، سرما تا مغز استخوانش فرو رفته بود، دستش را به تنۀ درخت فشرد و نگاهی پرترس و دوباره به جادۀ خالی انداخت. ترسیده بود و تندتند پلک میزد، پاهایش دیگر توان راه رفتن نداشت، نشست و دوباره به جاده خیره شد، ماشینی از دور میآمد. سرش را عقب کشید و نگاهی دستپاچه به دور و برش انداخت. سریع داخل جویِ کنار دØ
لطفا صبر کنید...
