دلی که کرده هوایت به قلم ر.اکبری
پارت چهل و دوم :
ــ رسیدیم؟
جاوید پر مهر به رویش لبخند زد:
ــ بله، شما خواب بودی تنبلخانوم.
جاوید ماشین را دور زد و در را برایش باز کرد و منتظر ماند تا پیاده شود. پای لاله که بیرون آمد نگاه جاوید متحیر به پاهای برهنه و خونآلود و کثیف او ماند و روی زانو نشست و با لحنی درمانده پرسید:
ــ کفشات کو؟ پاهات چی شده؟ چرا این ریختی شده؟
لاله کاپشن جاوید را میان دستها فشرد و نگاهی به پاهایش اندØ
لطفا صبر کنید...
