چنگار به قلم حنانه بامیری
پارت صد و چهارم :
بیمارستان، همان بیمارستانی که سالها پیش بوی حضور سایه در راهروهایش میپیچید، اکنون به سکوتی بیرمق و سنگین آغشته بود؛ سکوتی که به نظر کسری، نه فقط از خالی بودن فضا، که از خالی بودن حقیقت نشئت گرفته بود. قدمهایش بر زمین سرد بیمارستان، پژواک اندوهی بیپایان بود؛ هر گام داستانی پشت سر داشت، هر صدای کفش انعکاس لحظهای از غم و حیرت در قلبش بود. حالا بیمارستان به جای مکانی برای زندهمØ
مطالعهی این پارت حدودا ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۵۸۹ روز پیش تقدیم شما شده است.

حنانه بامیری | نویسنده رمان
بله
۲ سال پیشآسمان
1کسری جان شایدبیشتر بدونی بیشتر اذیت بشی 🤔😔
۲ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
😢😢
۲ سال پیشفاطی
1هی کسری سایه خواسته یا ناخواسته..ندانسته یا دانسته قدم در این راه گذاشت..اما تو میدانی و خطر را دنبال خود همراه کردی..نرو بیشتر نرو....قصه ای پراز ابهام..این درهای که بسته اس یک نشونه که نرو در مرداب ولی گوش نمیدی
۲ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
بله دقیقا
۲ سال پیشA-a
0ممنون عالی و زیبا بودخسته نباشید👌🍀🌸🍀
۲ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
ممنون از شما❤️
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...

زهرا
1خوب اینجا دیگه برد سراغ پلیس تنهایی به جایی نمیرسد