پارت هفتاد و هفتم :
میز کوچک کثیف با چند زباله و چیزهای بیارزش، خالی و بیثمر به نظر میرسید. در یکی از گوشهها، تکهای از یک ژستسکت و کاغذ، زیر چراغ فلزی پُررو نمایان بود. نرمافزارها و وسایل خراب و پوست کنده، در یک گوشه به شکل تودهای بیمعنا در جا مانده بودند. آیا اینجا محل زندگی کسی بود؟
با هر لحظه، وحشت بیشتری بر من چیره میشد. ناگهان بر لبهی کمد فلزی در گوشهای از اتاق دست گذاشتم. چرا احساس
مطالعهی این پارت کمتر از ۳ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۵۸۹ روز پیش تقدیم شما شده است.

کالیستو آکوامارین | نویسنده رمان
ویراستاری میشه
۵ ماه پیشترنم
0کالی بهم گفته بودی از یجایی به بعد همش نفستو حبس میکنی و من تازه به حرفت رسیدم!!
۹ ماه پیشسحر
0واو . همه چیز مرموز به نظر میرسه 🫠
۱۰ ماه پیشفاطمه ❤️
0اینقدر نوشته هات قابل لمسن که من دقیقاً میتونم اون رنگ مو و رنگ چشم رو حس کنم چه برسه به بقیه چیزها ممنون گل گلی جون💜🌟💜🌟
۱ سال پیشپرتقال
1این رمان این سبک این نوشتار فوق العادس
۲ سال پیشالاله
0توصیفاتت رو خیلی دوست دارم سطح رمان رو عجیب بالا میبره
۲ سال پیشپری
0تغییرات جو رمان واقعا واقعا واقعا مجذوب کنندس
۲ سال پیشGhost
1و اینجاست که اکوا با اواتارش توی این دنیای عجیب و تاریک روبرو میشه...
۲ سال پیشSeren
1بسملاه رحمان رحیم... وای وای وای سکته 2x
۲ سال پیش
کالیستو آکوامارین | نویسنده رمان
جون😂
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...

Mahi
0من گیج شدم!!!اکوا مگه از اول رمان موهات ابی نبود چرا اینجا نوشته قهوه ای بودن؟؟؟؟؟