چنگار به قلم حنانه بامیری
پارت نود و هفتم :
***
هیاهوی رستوران با نوای پیانویی از پیش ضبط شده در هم آمیخته بود. عطر غذا در فضا پیچیده بود و حواس را به ضیافتی از طعمها دعوت میکرد. میزها با رومیزیهای سفید و براق و شمعدانهای نقرهای خودنمایی میکرد و پنجرههای قدی منظرهای از شهر ساکت را به نمایش میگذاشتند. شاید آنجا همان نقطهای بود که پس از تشویش و تنش منتظرش بودند؛ مأمنی در قلب تپندۀ شیراز.
کسری اما نگاهش به بشقاب
مطالعهی این پارت کمتر از ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۵۹۷ روز پیش تقدیم شما شده است.

حنانه بامیری | نویسنده رمان
افرین به نکته قشنگی اشاره کردید ❤️
۲ سال پیشآسمان
0ای بابا یکی کسری رو نجات بده چرا سپهر نمیاد 🧐
۲ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
میاد😢
۲ سال پیشفاطی
0پرونده ای که طنابی داره همه دارن ازش بالا میرن نمیدونن اون بالا یکی داره با چاقو اون ریسمان و میبره..امیدوارم قبل از اینکه *** بشه یکی به اون بالای طناب برسه
۲ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
😢😢
۲ سال پیشفاطی
0امکانش هست همه چی نقشه باشه..وسایه هم خواسته یه چیزی بفهمه تا فهمیده کشته شده..عجیب کسری داره سری که درد نمیکنه دستمال میبنده..بعضی وقتا باید دید و رد شد
۲ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
متاسفانه کسری خودشو توی دردسر میندازه😢
۲ سال پیشA-a
0واقعا سایه ربط داشته به هیپوکامپوس،شاید رازشونو فهمیده وکشتنش🤔🥴😵 💫👏💐
۲ سال پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
اره احتمالش هست😢
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...

Sky
0بنظرم دعوای مهیار و ماهان سر همین هیپوکامپوس بوده و ماهان باهاش مخالف بوده...شاید تو مکالمه شون اسمی از سایه اورده که یه چیزایی میدونه... مهیارم، مرجان رو فرستاد سراغ سایه🤷🏼 ♀️