چنگار به قلم حنانه بامیری
پارت نود و هشتم :
***
آفتاب بی‌رحم‌تر از همیشه بر سنگ‌فرش‌های قدیمی پابرهنه می‌چرخید. سایه‌های درختان نارنج کم‌رمق‌تر از هر سال به نظر می‌رسید و باد که اینجا روزی نسیم دل‌پذیر بهار بود، حالا تنها گرما می‌پراکند و شعلۀ روز را به شب‌های بی‌حرکت شیراز پیوند می‌داد.
ساحل کنار حوض کم‌عمق باغ عفیف‌آباد، جایی که آبی آرام از سکوت سنگین شب راکد بود، نشسته بود و نگاهش به همان مردی بود که روزها برا
لطفا صبر کنید...
فاطی
0آرام آرام روی برگهای خشک به جا مانده از پاییز راه میروم و به پرونده ای روبه رو فکر میکنم..مافیا..بهتره کسری و ساحل بسپرن به سپهر قبل از اینکه تو مردابش گیر بیفتن