پارت سی و نهم :
تنها دلخوشیِ من تو اون روزها وندار بود. ونداری که پسر عمم بود ، اما نقشی بیشتر از یه پسر عمه رو برام بازی می‌کرد. حتی فراتر از برادر بود. اون خودِ من بود و به دلایلی با ما زندگی می‌کرد. ما تمامِ دلخوشیِ هم‌دیگه بودیم. عین بچه‌ی دوم مادرم بود و بخاطر ما دوتا تو اون خونه صدای خنده و جیغ و دعوا می‌اومد.
بخاطر اینکه مادرم وقتی باردار بود، تغذیه درستی نداشت و اکثر اوقات گرسنگی بهش می‌د
لطفا صبر کنید...
ترنم
0نمیدونم چی بگم واقعا ناراحتم بغضیم😭