ایثریس (قلعه یخی) به قلم کالیستو آکوامارین

پارت یک :

مقـــدمـه:
در دل تاریکی خالص اتاقی که روزها در آن به تنهایی می‌گذرانید، جایی که دنیای واقعی و خیال به یکدیگر می‌آمیختند، پروژکتور کامپیوتر نور ضعیفی بر دیوارها می‌تاباند. او، آدمکی محصور در دنیای پیکسل‌ها و دوباره‌سازی‌های بی‌پایان، به درون این بُعد عمیق می‌نگریست. صدای ناموزون کلیک‌کردن، همچون زنجیری به گردنش آویزان شده بود، و در این سکوت نافذ، تنها رفیق‌اش بُرج تاریکی بود که فرار از آن غیر ممکن بود.
اما ناگهان، در این هاله‌ی سکوت و انزوا، جرقه‌ای از زندگی زاده شد. کاراکتری که عمری در خواب‌های او به سر برده بود، با چشمانی همچون اقیانوسی بی‌پایان به رنگ خون و صدایی که احساسات در او می‌جنبید، از ژرفای کدها و دستورالعمل‌ها جلوه‌گری کرد. این موجود، نه از گوشت و خون، بلکه از کد و هوش مصنوعی، دستش را به سمت او دراز کرده بود. دعوتی سرشار از وسوسه و تهدید.
در دنیای ایثرِیس، عشق و جنون در هم می‌آمیزند. این آلوده‌گی عاطفی، همچون موجی محوکننده، او را می‌سوزاند و از درون متلاشی می‌کند. آیا این عشق، حقیقی است یا تنها توهمی در دنیای تاریک و بی‌رحم؟ او را وادار می‌سازد که میان واقعیت و رویا، زندگی و مرگ، عشق و طرد، انتخاب کند.
پس آیا می‌تواند به این سایه‌ی مرموز اتکاء کند، یا به اعماق جنون سقوط خواهد کرد؟ در این داستان تاریک و پر رمز و راز، خط مرزی میان انسان و ماشین به تدریج محو می‌شود و او به مسیری گام برمی‌دارد که در آن تنها یک انتخاب باقی می‌ماند: رهایی در آغوش عشق، یا تسلیم در برابر تسخیر دنیای جدید
--------
صدای سوت داور مثل تیری از جنس نور، سکوت سنگین سالن را شکافت. سکوتِ قبل از طوفان. قلبم به شدت میتپید، انگار میخواست از قفسه ی سینه ام بیرون بزند. با سرعتی که حتی در رویاهایم هم به آن فکر نکرده بودم، بال زدم و اوج گرفتم. بدنم مثل یک موشک از زمین جدا شد، انگار جاذبه برای چند لحظه ی کوتاه وجود نداشت. میخواستم قبل از رسیدن توپ به زمین، به آن برسم. توپ، مثل یک شهاب سنگ سرکش، از میان انگشتانم گذشت و با چنان قدرتی به زمین حریف کوبیده شد که صدای برخوردش، تپش قلب تماشاگران را به شماره انداخت.
-"تیم صاعقه با اختلاف هشت امتیاز، پیروز مسابقات شد!"
صدای گوینده ی مسابقه مثل یک موج صوتی در سالن پیچید. دستم از اسپک قدرتمندی که به توپ زده بودم، هنوز میلرزید. انگشتانم مثل سیم های گیتارِ کوک شده، کشیده و سفت بودند. هیاهوی تشویق ها به اوج خود رسید. صدای فریادها، کف زدن ها و هورا کشیدن ها مثل یک سمفونیِ آشفته در گوشم میپیچید. سرم را پایین انداختم، اما چشمانم از بازیکن قدرتی زن تیم حریف که با چشمانی پر از نفرت به من خیره شده بود، جدا نشد. پوزخندی زدم، پوزخندی که فقط او میتوانست معنای واقعی اش را بفهمد.
هم تیمی هایم مثل موجی به سمت من هجوم آوردند. هودا، با آن موهایِ بلوند در هم ریخته و صورت برافروخته از هیجان، اولین کسی بود که مرا در آغوش گرفت. بوی عرق و تلاشِ او، بوی پیروزی بود. پشتش را نوازش کردم و چشمکی به اویی که هنوز از من نگاه نبریده بود زدم. پوزخندم را پررنگتر کردم، انگار میخواستم نفرتِ نیکین را بیشتر شعله ور کنم. او، با آن چهره ی درهم رفته و لبهای فشرده، مثل یک طوفان خاموش عقب عقب رفت.
-بازی بعدی، کارتون تمومه.
این چیزی بود که توانستم با لبخوانی از چهره ی درهم رفته اش دریافت کنم. آه، نیکینِ بیچاره. اینبار هم مهمان ضرب اسپک های غافلگیرانه ی من شد. هم تیمی هایم نفس نفس میزدند، عرق از سر و رویشان میبارید. مربی به زمین آمد، با چهره ای که از غرور میدرخشید. صحبتهایش مثل یک موسیقیِ آرامش بخش بود، اما من هنوز در اوج هیجانِ پیروزی بودم.
دستم را به زانوهایم زدم و خم شدم. چشمانم را بستم و قطرات عرق را احساس کردم که از پیشانی ام به پایین می غلطیدند. هر قطره، مثل یک یادآوری از تلاشی بود که برای این پیروزی انجام داده بودم. پیروز شدیم. اما این فقط یک پیروزی نبود؛ این یک پیام بود. پیامی به نیکین و تیمش که ما اینجا هستیم، و ما قویتر از آن چیزی هستیم که فکر میکنند.
با خنده ای تلخ و خسته روی زمین زانو زدم.
هنوز هم کم و بیش نفس نفس میزدم.
در حالی که روی زمین دراز میکشیدم چشمانم در تماشاچیان به دنبال کسی بود‌.
کسی که وقتی حضورش را احساس میکردم تبدیل به قدرتمند ترین فرد جهان میشدم.
اسپک هایم مانند صاعقه بر زمین حریف مینشست.
بال زدن هایم برای یک سه گام محشر مانند بال زدن برای پرواز بود.
پیروزی هایم اما ، فقط برای او.
اویی که حال درمیان جمعیت پیدایش کردم.
دست هایش را بهم میکوبید و با لبخندی نادر به من خیره شده بود.
در حالی که روی سطح سرد زمین دراز کشیده بودم دستم را به سمت اویی که فاصله ی زیادی بامن داشت دراز کردم.
فرض کردم که اورا گرفته ام.
اما مگر چنین نبود ؟! لبخندت را بالاخره گرفتم مادر.
وقتی خواهر کوچکم را از خوشحالی به آغوش کشید چشمانم را با آسودگی بستم.
لبخند از روی لبهایم پاک نشدنی بود.
مادر ، دیدی بالاخره کمی توانستم کسی باشم که به داشتنش افتخار میکنی؟!