ماه خاکستری به قلم زهرا خزائی
پارت هشتاد و هشتم :
خواست بزاره بره چند قدم ازم دور شده بود که صداش زدم:
-وایسا
به سمتم برگشت و خیره به چشمام شد...از روی نیمکت بلند شدم و با تاخیر گفتم:
-کمکم کن..
دم عمیقی از هوا گرفت و بهم نزدیک شد:
-گفتم که دنبال دردسر نباش....
داشت ازم دور میشد...واقعا داشت میرفت...پس نمیخواست بهم کمک بکنه...
میدونستم..از اولش هم باید میدونستم آرکا خودش جز همون آشغال های نکبتیه،که خون برادرم رو به زمین
لطفا صبر کنید...
