قفس چکاوک به قلم زهرا خزائی
پارت نود و پنجم :
ارامشی که داشتم کل وجودم را گرفته بود
انگار خواب بودم
رویایی شیرین و دست نیافتنی
چه راحت و بچگانه دل داده بودم..
_موهات مثل یال رخشه
رخش همان اسبی بود که خاتون میگفت
تنها یار و همدمش
نمیدانستم از این حرفی که زده است بخندم یا ناراحت شوم.
بخندم چون عاشق رخش بود، ناراحت شوم چون رخش اسب بود!
با تقه ای که به در میخورد تنم میلرزد.
تازه به خود می ایم و از او
لطفا صبر کنید...

Zarnaz
0عالی بود مرسی زهرا جون ❤️❤️