ماه در مه به قلم محبوبه لطیفی
پارت دویست و هفتاد و پنجم :
تنها فرصتی که دلم می‌خواهد به خود بدهم این است که بخوابم و وقتی از خواب بیدار شدم، در اولین زمان ممکن دست مادرم را بگیرم و برای همیشه از بین این آدم‌ها بروم. یاد منیر و جوجه‌اش که می‌افتم، دلم مچاله می‌شود. برای گذر از این آدم‌ها و دور شدن از آنها منیر را چه کنم؟ دلم می‌لرزد و همزمان شانه‌هایم شروع به لرزیدن می‌کنند.
- الهی من بمیرم که بدون حرف داری می‌لرزی. در تمام ط
لطفا صبر کنید...
حنانه
0من اگه جای ماهی بودم هیچوقت دلم با سید و محمد و اینا صاف نمیشد کاش سید حداقل ادای پدرارو در نیاره کدوم پدری این کارو میکنه