پارت دویست و هفتاد و چهارم :


با نهایت خشم دکتر یاوری را نگاه می‌کنم. صدای پارس‌ سگ‌ها بیشتر می‌شود اما دریغ از ذره‌ای ترس که در دلم باشد. دکتر یاوری با لحنی سرد و خنده‌ای پر از تمسخر می‌گوید:

- جونت رو یک جا نمی‌گیرم. کاری می‌کنم که روزی صد بار جون بدی و التماس کنی که خلاصت کنم.

سرم را به سمت آسمان می‌گیرم و خودم را مثل همیشه به خدا می‌سپارم. دکتر یاوری دستش را سمت یقه لباسم می‌برد و به سمت قفØ

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۴ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۶۲۴ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • آسمان

    0

    دوست دارم سید خوب موقع اومدیا😇😇😇

    ۲ سال پیش
  • محبوبه لطیفی | نویسنده رمان

    عزیزم

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️