ماه خاکستری به قلم زهرا خزائی
پارت هفتاد و چهارم :
پوزخند زدم.
اینم آخر و عاقبت من!
شدت خون ریزیم به قدری زیاد بود که دیگه نتونستم روی پاهام بایستم و رو دو زانو نشستم.
یوهان داد زد:
_چیکار کردییییی احمققققققق!
_داشت به شما حمله می کرد قربان!
_بی خاصیتِ احمق! مرده ی این دختر به هیچ درد من نمی خوره...فهمیدیییییییی؟
با چشمایی نیمه باز و بی جون زل زدم به جنازه ی برادرم.
زیر لب نالیدم:
_دارم میام پیشت الیاس...دی
لطفا صبر کنید...
