حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و سی و چهارم :
رادمهر را زیر نظر داشت. لبانش روی هم قرص بود و آروارۀ فکش منقبض. اخم هم چنان پای ثابت صورتش بود. انگشتانش مغرضانه فرمان را می فشردند. عبوس بودن رادمهر و سکوتش... حزن دختر جوان، تردیدی باقی نمی گذاشت. اطمینان داشت یک دیگر را می شناسند. این خشم و صورت
سرخ تنها یک دلیل داشت. سکوت سنگینی که میان شان حکم می راند را برنتابید و گفت: خیلی باهاش بد حرف زدی. از تو بعید بود!
رادمهر دست در موهایش
لطفا صبر کنید...
