حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و سی و سوم :
وصال از محبت کلامش گرم شد. گرمایی خاص در قلب و تنش زیر نگاه مهرورز رادمهر شعله کشید. تبسم شیرین به لبانش نشاند و دستانش از یقۀ مرتب رادمهر جدا شد: یکی دو دقیقۀ کوتاه کفاف دلت رو می ده؟
کنج چشمان رادمهر به چروک ریز شکل گرفت: کمه... خیلی کم. اما دلمم مثل خودم قانعه. به کم قناعت می کنه.
در آینۀ قدی دست به آستین هایش کشید. دو لب کت را به هم نزدیک کرد. سر بالا داد و از آینه نگاه به نگاه دلکش

لطفا صبر کنید...

ماهرخ
0خداقوت عالی